![Κοξάρθρωση της άρθρωσης του ισχίου](/images/άρθρα/822/Κοξάρθρωση%20της%20άρθρωσης%20του%20ισχίου.jpg)
Η Κοξάρθρωση είναι μια συχνή εκφυλιστική-δυστροφική νόσος της άρθρωσης του ισχίου, στην οποία, λόγω αλλαγών που σχετίζονται με την ηλικία ή άλλων παραγόντων, παρατηρείται σταδιακή καταστροφή της αρθρικής άρθρωσης της κεφαλής του μηριαίου και της κοτύλης της λεκάνης. Συνοδεύεται από πόνο και περιορισμό του εύρους των κινήσεων ποικίλης βαρύτητας, που εξαρτάται από το στάδιο ανάπτυξης. Και αν στα αρχικά στάδια είναι δυνατή η αντιμετώπιση της κοξάρθρωσης με συντηρητικές μεθόδους, τότε στο 3ο στάδιο είναι δυνατό να σωθεί η κατάσταση και να διατηρηθεί η ικανότητα εργασίας της άρθρωσης του ισχίου, δηλαδή να αποφευχθεί η αναπηρία, μόνο με την εκτέλεση λειτουργία.
Ανήκει στον αριθμό των αρθρώσεων και μπορεί να συνοδεύεται από την ανάπτυξη παρόμοιων διεργασιών σε άλλες αρθρώσεις και αυτή η παθολογία αποτελεί περίπου το 12% όλων των ασθενειών του μυοσκελετικού συστήματος. Όμως ο όρος «κοξάρθρωση» μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για να περιγράψει εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου.
Τι είναι η κοξάρθρωση
Η κοξάρθρωση είναι μια σύνθετη παθολογία της μίας ή και των δύο αρθρώσεων του ισχίου, στην οποία καταστρέφονται τα χόνδρινα στρώματα που καλύπτουν την κεφαλή του μηριαίου και την κοτύλη, γεγονός που οδηγεί σε μείωση του μεγέθους του αρθρικού χώρου. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, παρατηρείται η εμφάνιση παραμόρφωσης των επιφανειών των οστών και ο σχηματισμός οστικών αναπτύξεων σε αυτά, που ονομάζονται οστεόφυτα.
Η κοξάρθρωση είναι η δεύτερη πιο συχνή νόσος του μυοσκελετικού συστήματος. Πιο συχνά διαγιγνώσκεται μόνο γονάρθρωση, δηλαδή εκφυλιστική-δυστροφική αλλαγή στην άρθρωση του γόνατος. Παρόλα αυτά, η πιθανότητα αναπηρίας στην κοξάρθρωση είναι σημαντικά μεγαλύτερη.
Ολόκληρη η άρθρωση του ισχίου περικλείεται σε μια συγκεκριμένη θήκη, η οποία ονομάζεται αρθρική κάψουλα. Έχει μια λεγόμενη αρθρική μεμβράνη, η οποία παράγει το αρθρικό υγρό. Αυτό το υγρό είναι απαραίτητο για τη σωστή λειτουργία της άρθρωσης, καθώς όχι μόνο λιπαίνει τον υαλώδη χόνδρο, αλλά αποτελεί και πηγή θρεπτικών συστατικών για αυτόν.
Φυσιολογικά, ο χόνδρος συνεχώς φθείρεται και αποκαθίσταται άμεσα λόγω της συνεχούς διαδικασίας αναγέννησης, η οποία πραγματοποιείται με τη βοήθεια ουσιών που εισέρχονται σε αυτόν από το αρθρικό υγρό. Αλλά με τραυματισμούς ή αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία, ο ρυθμός των διεργασιών αναγέννησης μειώνεται, γεγονός που οδηγεί σε σταδιακή φθορά του υαλώδους χόνδρου και στην ανάπτυξη της κοξάρθρωσης.
Αυτό οφείλεται σε αλλαγές στην ποσότητα του αρθρικού υγρού που παράγεται και στη σύστασή του. Υπό την επίδραση δυσμενών παραγόντων, γίνεται παχύτερο και παράγεται σε μικρότερο όγκο. Ως αποτέλεσμα, το αρθρικό υγρό δεν είναι πλέον σε θέση να παρέχει στον υαλώδη χόνδρο όλες τις ουσίες που χρειάζεται στη σωστή ποσότητα, γεγονός που οδηγεί σε γρήγορη αφυδάτωση και λέπτυνσή του. Σταδιακά, η αντοχή και η ελαστικότητα του χόνδρου μειώνεται, οι περιοχές αποκόλλησης των ινών που τον σχηματίζουν, σχηματίζονται ρωγμές σε αυτόν και μειώνεται επίσης το πάχος. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να παρατηρηθούν κατά τη διάρκεια διαγνωστικών μεθόδων οργάνων, ειδικότερα, η στένωση του αρθρικού χώρου εφιστά την προσοχή.
Η στένωση του χώρου της άρθρωσης οδηγεί σε αυξημένη τριβή μεταξύ των οστικών δομών που σχηματίζουν την άρθρωση του ισχίου και σε αύξηση της πίεσης στον ήδη υποβαθμισμένο υαλώδη χόνδρο. Αυτό προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη βλάβη σε αυτήν, η οποία επηρεάζει τη λειτουργία της άρθρωσης και την κατάσταση του ατόμου, αφού οι παραμορφωμένες περιοχές εμποδίζουν την κεφαλή του μηριαίου να γλιστρήσει εύκολα στην κοτύλη. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν συμπτώματα κόξαρθρωσης.
Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, οι παθολογικές αλλαγές επιδεινώνονται και ο υαλώδης χόνδρος φθείρεται όλο και περισσότερο. Στη συνέχεια, σε ορισμένες περιοχές, εξαφανίζεται εντελώς, γεγονός που οδηγεί σε έκθεση των οστών και απότομη αύξηση του φορτίου στην άρθρωση. Δεδομένου ότι όταν κινείται μέσα στην κοτύλη, η μηριαία κεφαλή τρίβεται απευθείας στο οστό, αυτό προκαλεί την εμφάνιση έντονου πόνου και έναν απότομο περιορισμό της κινητικότητας. Σε αυτή την περίπτωση, η πίεση των δομών των οστών μεταξύ τους οδηγεί στο σχηματισμό οστικών αναπτύξεων στην επιφάνειά τους.
Τα σχηματισμένα οστεόφυτα μπορεί να έχουν αιχμηρά μέρη που μπορεί να τραυματίσουν τους μύες και τους συνδέσμους που περιβάλλουν την άρθρωση του ισχίου. Αυτό οδηγεί στην εμφάνιση ισχυρών πόνων τόσο απευθείας στην περιοχή της άρθρωσης όσο και στη βουβωνική χώρα, τους γλουτούς και τους μηρούς. Ως αποτέλεσμα, ο ασθενής γλιτώνει το τραυματισμένο πόδι, του ασκεί λιγότερη πίεση και προσπαθεί να αποφύγει τις περιττές κινήσεις με αυτό. Αυτό προκαλεί την ανάπτυξη μυϊκής ατροφίας, η οποία επιδεινώνει περαιτέρω τις διαταραχές κινητικότητας και τελικά οδηγεί σε χωλότητα.
Αιτίες
![Το κάταγμα του αυχένα του μηριαίου είναι μία από τις αιτίες της δευτεροπαθούς κοξάρθρωσης.](/images/άρθρα/822/Το%20κάταγμα%20του%20αυχένα%20του%20μηριαίου%20είναι%20μία%20από%20τις%20αιτίες%20της%20δευτεροπαθούς%20κοξάρθρωσης.%20.jpg)
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για την ανάπτυξη της κοξάρθρωσης, αν και σε σπάνιες περιπτώσεις εμφανίζεται στο πλαίσιο της απουσίας οποιωνδήποτε προαπαιτούμενων. Στην περίπτωση αυτή μιλούν για παρουσία πρωτοπαθούς ή ιδιοπαθούς κοξάρθρωσης. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, διαγιγνώσκεται δευτεροπαθής κοξάρθρωση, η οποία γίνεται λογική συνέπεια μιας σειράς ασθενειών ή αλλαγών στην κατάσταση του μυοσκελετικού συστήματος. Μπορεί να προκληθεί από:
- τραυματισμοί της άρθρωσης του ισχίου ποικίλης φύσης, συμπεριλαμβανομένων καταγμάτων, εξαρθρώσεων, μώλωπες, διαστρέμματα ή ρήξεις συνδέσμων.
- σκληρή σωματική εργασία, επαγγελματικά αθλήματα, ιδιαίτερα άρση βαρών, αλεξίπτωτο, αθλήματα άλματος.
- καθιστική ζωή;
- το υπερβολικό βάρος, το οποίο αυξάνει σημαντικά το φορτίο στις αρθρώσεις του ισχίου.
- εστίες χρόνιας λοίμωξης στο σώμα.
- συγγενείς δυσπλασίες των αρθρώσεων του ισχίου, όπως δυσπλασία ή εξάρθρωση.
- μεταβολικές παθολογίες και ενδοκρινικές διαταραχές, ιδίως ουρική αρθρίτιδα, σακχαρώδης διαβήτης, ειδικά σε μη αντιρροπούμενη μορφή.
- άσηπτη νέκρωση της κεφαλής του μηριαίου οστού, η οποία μπορεί να είναι αποτέλεσμα κατάγματος του αυχένα του μηριαίου, ειδικά κατά τη διάρκεια συντηρητικής θεραπείας.
- φλεγμονώδεις ασθένειες των αρθρώσεων, συμπεριλαμβανομένης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της θυλακίτιδας, της τενοντίτιδας.
- ασθένειες της σπονδυλικής στήλης?
- γενετική προδιάθεση;
- η παρουσία κακών συνηθειών, ιδιαίτερα του καπνίσματος.
Ωστόσο, η κύρια αιτία της κοξάρθρωσης εξακολουθεί να είναι οι αναπόφευκτες αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία και η παρουσία των παραπάνω παραγόντων αυξάνει μόνο την πιθανότητα και την ταχύτητα της ανάπτυξής της.
Συμπτώματα της κοξάρθρωσης
![Ο πόνος και η περιορισμένη κινητικότητα είναι τα κύρια συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου](/images/άρθρα/822/Ο%20πόνος%20και%20η%20περιορισμένη%20κινητικότητα%20είναι%20τα%20κύρια%20συμπτώματα%20της%20οστεοαρθρίτιδας%20του%20ισχίου.jpg)
Η νόσος χαρακτηρίζεται από σταδιακή εξέλιξη με συστηματική αύξηση της έντασης των συμπτωμάτων. Ως εκ τούτου, στα αρχικά στάδια, μπορεί να είναι ασυμπτωματική ή μόνο περιστασιακά να προκαλεί άγχος στους ασθενείς, αλλά στη συνέχεια η κατάσταση της άρθρωσης του ισχίου επιδεινώνεται, γεγονός που οδηγεί σε αύξηση της σοβαρότητας των σημείων της κόξαρθρωσης μέχρι αφόρητου πόνου και σημαντικό περιορισμό της κινητικότητας .
Έτσι, οι εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου συνοδεύονται από:
- Πόνος ποικίλης ισχύος, που αρχικά εμφανίζεται μετά από σωματική άσκηση ή περπάτημα και υποχωρεί μετά από ανάπαυση. Σταδιακά, η βαρύτητα του συνδρόμου του πόνου αυξάνεται, εμφανίζεται πιο συχνά, διαρκεί περισσότερο και μειώνονται οι περίοδοι μεταξύ της στιγμής εφαρμογής του φορτίου στην άρθρωση και της εμφάνισης πόνου. Αργότερα, ο πόνος είναι παρών σχεδόν συνεχώς, συμπεριλαμβανομένης της ηρεμίας, και γίνεται αφόρητος. Είναι χαρακτηριστικός ο αυξημένος πόνος σε οποιοδήποτε στάδιο της εξέλιξης της νόσου κατά την υποθερμία και την ανύψωση βαρέων αντικειμένων.
- Περιορισμοί στην κινητικότητα της άρθρωσης του ισχίου, που αρχικά εκδηλώνονται με μικρές δυσκολίες στην υλοποίηση στροφικών κινήσεων του ποδιού. Με την πάροδο του χρόνου εμφανίζεται πρωινή δυσκαμψία, η οποία εξαφανίζεται αφού ο ασθενής «διασκορπιστεί». Αυτό μπορεί να συνοδεύεται από την εμφάνιση οιδήματος στην άρθρωση του ισχίου. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, οι περιορισμοί κινητικότητας γίνονται πιο έντονοι και επίμονοι, δηλαδή δεν εξαφανίζονται μετά από προθέρμανση. Οι ασθενείς παρατηρούν μείωση του πλάτους των κινήσεων των ποδιών και στη συνέχεια χάνουν εντελώς την ικανότητα να εκτελούν ορισμένες κινήσεις.
- Ράγισμα στην άρθρωση του ισχίου, που εμφανίζεται κατά το περπάτημα ή την εκτέλεση σωματικής εργασίας, ειδικά κατά την εκτέλεση επέκτασης. Γίνεται το αποτέλεσμα της τριβής των γυμνών οστικών δομών μεταξύ τους, η οποία συνοδεύεται από απότομη αύξηση του πόνου.
- Σπασμός των μυών του μηρού, που οδηγεί σε διάχυτο πόνο στον μηρό. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα της προσκόλλησης διαφόρων ενδοαρθρικών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένης της συμπίεσης των νεύρων, της υπερβολικής διάτασης των συνδέσμων που περιβάλλουν την άρθρωση, καθώς και της ανάπτυξης αρθρίτιδας, δηλαδή φλεγμονής της αρθρικής μεμβράνης και συσσώρευσης φλεγμονωδών συλλογή στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου.
- Χωλότητα, που αρχικά είναι αποτέλεσμα της ασυνείδητης επιθυμίας του ασθενούς να μειώσει το φορτίο στην πάσχουσα άρθρωση και να μεταφέρει βάρος στο υγιές πόδι για να αποφύγει την εμφάνιση ή την εντατικοποίηση του πόνου και στη συνέχεια την ανάπτυξη μυϊκής σύσπασης. Το τελευταίο φαινόμενο εμφανίζεται ήδη στα τελευταία στάδια της κοξάρθρωσης και οδηγεί στο γεγονός ότι ο ασθενής δεν είναι σε θέση να ισιώσει πλήρως το πόδι και, επιπλέον, να το κρατήσει σε αυτή τη θέση. Έτσι, το κάτω άκρο με την προσβεβλημένη άρθρωση του ισχίου βρίσκεται συνεχώς σε ελαφρώς λυγισμένη θέση, γεγονός που προκαλεί χωλότητα.
- Μείωση του μήκους του ποδιού, η οποία εμφανίζεται κυρίως ήδη με σοβαρές εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου, που συνοδεύεται όχι μόνο από στένωση του χώρου της άρθρωσης, αλλά και από ισοπέδωση της κεφαλής του μηριαίου, μυϊκή ατροφία. Ως αποτέλεσμα, το άρρωστο πόδι γίνεται πιο κοντό από το υγιές κατά 1 ή περισσότερα εκατοστά.
Η κοξάρθρωση μπορεί να επηρεάσει και τη μία άρθρωση του ισχίου και τις δύο ταυτόχρονα. Αλλά εάν στην πρώτη περίπτωση τα συμπτώματα της νόσου θα παρατηρηθούν μόνο στη μία πλευρά, τότε στη δεύτερη δεν θα είναι απλώς αμφοτερόπλευρα, αλλά θα διαφέρουν και σε ένταση. Εξαρτάται από τον βαθμό καταστροφής κάθε άρθρωσης του ισχίου.
Βαθμοί κοξάρθρωσης
Η φύση των εκδηλώσεων της νόσου εξαρτάται από το στάδιο της ανάπτυξής της. Συνολικά, υπάρχουν 3 βαθμοί κοξάρθρωσης, εκ των οποίων ο πρώτος θεωρείται ο πιο εύκολος. Στα αρχικά στάδια της εμφάνισης εκφυλιστικών-δυστροφικών αλλαγών στην άρθρωση του ισχίου, μπορούν να παρατηρηθούν μόνο επεισοδικοί πόνοι. Κατά κανόνα, αυτό συμβαίνει μετά από έντονη σωματική καταπόνηση, αθλήματα ή μεγάλη βόλτα. Ως εκ τούτου, οι ασθενείς συνήθως δεν τα δίνουν σημασία, αποδίδοντάς τα σε κόπωση και θεωρώντας τα φυσιολογικές αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία. Από αυτή την άποψη, η κοξάρθρωση 1ου βαθμού διαγιγνώσκεται μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις, η οποία συνήθως εμφανίζεται κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης για άλλο λόγο.
Καθώς η νόσος εξελίσσεται, τα συμπτώματά της εντείνονται και ήδη με κοξάρθρωση 2ου βαθμού γίνονται αισθητά. Αυτό το στάδιο ανάπτυξης της παθολογίας χαρακτηρίζεται από στένωση του χώρου της άρθρωσης κατά 50%, καθώς και από την εμφάνιση σημείων παραμόρφωσης της κεφαλής του μηριαίου με τη μετατόπισή της.
Με περαιτέρω εξέλιξη της παθολογίας, ο χώρος της άρθρωσης στενεύει ακόμη περισσότερο και με τον 3ο βαθμό η κοξάρθρωση απουσιάζει σχεδόν εντελώς. Αυτό συνοδεύεται ήδη από το σχηματισμό πολλαπλών οστεοφύτων. Σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης της νόσου, ο πόνος γίνεται όχι μόνο δυνατός, αλλά αφόρητος και συχνά εμφανίζεται ακόμη και σε κατάσταση πλήρους ανάπαυσης, συμπεριλαμβανομένης της νύχτας. Δεδομένου ότι η άρθρωση του ισχίου είναι σοβαρά παραμορφωμένη, τα στοιχεία της μπορεί να επηρεάσουν τα νεύρα που περνούν εδώ, γεγονός που οδηγεί σε πόνο που ακτινοβολεί στη βουβωνική χώρα, στους γλουτούς, καθώς και στον μηρό και ακόμη και στο κάτω πόδι. Αυτό προκαλεί επίσης την αδυναμία ανεξάρτητης κίνησης χωρίς τη χρήση βοηθητικών συσκευών, όπως πατερίτσες ή μπαστούνια.
![Βαθμοί παραμορφωτικής κόξαρθρωσης](/images/άρθρα/822/Βαθμοί%20παραμορφωτικής%20κόξαρθρωσης.jpg)
Η κοξάρθρωση 3ου βαθμού είναι άμεση ένδειξη για χειρουργική θεραπεία. Εάν η επέμβαση δεν πραγματοποιηθεί έγκαιρα, η κεφαλή του μηριαίου οστού θα συγχωνευτεί σταθερά με την επιφάνεια της κοτύλης με οστεόφυτα. Αυτό θα οδηγήσει σε βράχυνση του ποδιού, στην πλήρη απουσία της δυνατότητας ανεξάρτητης κίνησης, καθώς η άρθρωση θα χάσει εντελώς την κινητικότητα, δηλαδή σε αναπηρία.
Διαγνωστικά
Εάν εμφανιστούν σημεία κοξάρθρωσης, συνιστάται να επικοινωνήσετε με έναν ορθοπεδικό το συντομότερο δυνατό. Αρχικά, ο γιατρός θα πάρει συνέντευξη από τον ασθενή και θα ανακαλύψει τη φύση των παραπόνων και στη συνέχεια θα προχωρήσει στην εξέταση και τη διενέργεια λειτουργικών εξετάσεων, συγκρίνοντας το μήκος των ποδιών. Κατά κανόνα, τα δεδομένα που λαμβάνονται είναι επαρκή για να μιλήσουμε με υψηλό βαθμό σιγουριάς για την παρουσία της κοξάρθρωσης.
Επειδή όμως μια τέτοια κλινική εικόνα μπορεί να συνοδεύει μια σειρά από άλλες ασθένειες των αρθρώσεων του ισχίου, φλεγμονώδους και μη φλεγμονώδους φύσης, απαιτούνται ενόργανες διαγνωστικές μέθοδοι. Με τη βοήθειά τους, ένας ειδικός θα είναι σε θέση όχι μόνο να επιβεβαιώσει την παρουσία της κοξάρθρωσης, να τη διαφοροποιήσει από το ριζικό σύνδρομο που προκαλείται από παθολογίες της σπονδυλικής στήλης, αλλά και να αξιολογήσει σωστά τον βαθμό ανάπτυξής της, πράγμα που σημαίνει την επιλογή των πιο αποτελεσματικών τακτικών θεραπείας .
![Εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου σε μαγνητική τομογραφία](/images/άρθρα/822/Εκφυλιστικές-δυστροφικές%20αλλαγές%20στην%20άρθρωση%20του%20ισχίου%20σε%20μαγνητική%20τομογραφία.jpg)
Σήμερα για τη διάγνωση της κοξάρθρωσης χρησιμοποιούνται:
- Ακτινογραφία των αρθρώσεων του ισχίου - οι προκύπτουσες εικόνες σάς επιτρέπουν να ανιχνεύσετε σημάδια καταστροφικών αλλαγών, την παρουσία οστεοφύτων, τη φύση της παραμόρφωσης των οστικών δομών και να μετρήσετε το πάχος του αρθρικού χώρου.
- Η αξονική τομογραφία είναι μια πιο σύγχρονη μέθοδος για τη διάγνωση παθολογιών των οστών, παρέχοντας σαφέστερα δεδομένα από τις ακτινογραφίες, αλλά πιο ακριβή. Ως εκ τούτου, η αξονική τομογραφία συνταγογραφείται σε αμφιλεγόμενες περιπτώσεις, όταν είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί η διάγνωση και ο βαθμός καταστροφής της άρθρωσης του ισχίου.
- Η μαγνητική τομογραφία είναι μια εξαιρετικά κατατοπιστική μέθοδος για την εξέταση των αρθρώσεων, παρέχοντας τη μέγιστη ποσότητα πληροφοριών σχετικά με την κατάσταση της άρθρωσης και όλες τις δομές της, ειδικά τον υαλώδη χόνδρο, τους συνδέσμους και τα χαρακτηριστικά παροχής αίματος.
Στους ασθενείς συνταγογραφείται ένας αριθμός εργαστηριακών εξετάσεων, συμπεριλαμβανομένων των KLA, OAM, ρευματικών εξετάσεων, βιοχημικών εξετάσεων αίματος και άλλων.
Συντηρητική θεραπεία της κοξάρθρωσης
![Επίδεσμος για την άρθρωση του ισχίου με κόξαρθρο](/images/άρθρα/822/Επίδεσμος%20για%20την%20άρθρωση%20του%20ισχίου%20με%20κόξαρθρο.jpg)
Κατά τη διάγνωση της κοξάρθρωσης 1 ή 2 βαθμών, η θεραπεία πραγματοποιείται με συντηρητικές μεθόδους. Για κάθε ασθενή επιλέγονται ξεχωριστά, λαμβάνοντας υπόψη τις ανιχνευόμενες συννοσηρότητες. Ως εκ τούτου, μπορεί συχνά να χρειαστεί να συμβουλευτείτε όχι μόνο έναν ορθοπεδικό, αλλά και γιατρούς άλλων ειδικοτήτων που θα επιλέξουν την απαραίτητη θεραπεία για την καταπολέμηση των συνοδών νοσημάτων.
Ως μέρος της θεραπείας της κοξάρθρωσης, οι ασθενείς συνταγογραφούνται:
- φαρμακευτική θεραπεία?
- θεραπεία άσκησης?
- φυσιοθεραπεία.
Είναι υποχρεωτικό για όλους τους ασθενείς να λαμβάνουν μέτρα για την εξάλειψη των επιπτώσεων παραγόντων που αυξάνουν το φορτίο στα πόδια και συμβάλλουν στην εξέλιξη των εκφυλιστικών αλλαγών στην άρθρωση του ισχίου. Αυτό περιλαμβάνει την προσαρμογή της διατροφής σας και την αύξηση του επιπέδου της σωματικής σας δραστηριότητας εάν είστε υπέρβαροι. Εάν ο ασθενής εκτίθεται τακτικά σε υπερβολική σωματική καταπόνηση, συνιστάται να αλλάξει το είδος της δραστηριότητας ή να μειώσει την ένταση της προπόνησης, εάν το φορτίο οφείλεται σε αθλήματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνιστάται η χρήση ειδικών επιδέσμων και ορθώσεων που θα σταθεροποιήσουν την άρθρωση του ισχίου και θα την αποφορτίσουν κατά τη διάρκεια της σωματικής άσκησης.
Ιατρική θεραπεία
![Ενδοαρθρικός αποκλεισμός για την εξάλειψη του οξέος πόνου στην κοξάρθρωση](/images/άρθρα/822/Ενδοαρθρικός%20αποκλεισμός%20για%20την%20εξάλειψη%20του%20οξέος%20πόνου%20στην%20κοξάρθρωση.jpg)
Ως μέρος της φαρμακευτικής θεραπείας, οι ασθενείς επιλέγονται εξατομικευμένα φάρμακα, λαμβάνοντας υπόψη τα υπάρχοντα συνοδά νοσήματα. Κατά κανόνα, τα φάρμακα των ακόλουθων φαρμακολογικών ομάδων ενδείκνυνται για την κοξάρθρωση:
- ΜΣΑΦ - μια εκτεταμένη ομάδα φαρμάκων που επιδεικνύουν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα (διατίθεται σε διάφορες μορφές δοσολογίας, συμπεριλαμβανομένων δισκίων, καψουλών, πηκτωμάτων, κρεμών, ενέσιμων διαλυμάτων, που σας επιτρέπει να επιλέξετε την πιο αποτελεσματική και βολική μορφή εφαρμογής).
- κορτικοστεροειδή - φάρμακα που έχουν ισχυρό αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα, αλλά λόγω του υψηλού κινδύνου ανεπιθύμητων ενεργειών, ειδικά όταν χρησιμοποιούνται από του στόματος μορφές, συνταγογραφούνται μόνο για σύντομα μαθήματα με τη μορφή ενέσεων.
- μυοχαλαρωτικά - φάρμακα που βοηθούν στη μείωση του μυϊκού τόνου, που σας επιτρέπει να αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά τους μυϊκούς σπασμούς, που συχνά παρατηρούνται στην κοξάρθρωση.
- chondroprotectors - μια ομάδα φαρμάκων που περιέχουν συστατικά που χρησιμοποιούνται από το σώμα για την αναγέννηση του ιστού χόνδρου.
- παρασκευάσματα που βελτιώνουν τη μικροκυκλοφορία - βοηθούν στη βελτίωση της διατροφής των μαλακών ιστών και ενεργοποιούν την πορεία των μεταβολικών διεργασιών στην πληγείσα περιοχή.
- Βιταμίνες Β - ενδείκνυνται για διαταραχές της νευρικής αγωγιμότητας που προκαλούνται από συμπίεση νεύρων από αλλοιωμένα στοιχεία της άρθρωσης του ισχίου.
Εάν η κοξάρθρωση προκάλεσε επίθεση οξέος πόνου, η οποία δεν μπορεί να σταματήσει με τη βοήθεια των συνταγογραφούμενων ΜΣΑΦ, συνιστάται για τους ασθενείς ενδοαρθρικός ή περιαρθρικός αποκλεισμός. Η ουσία του έγκειται στην εισαγωγή απευθείας στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου ενός αναισθητικού διαλύματος σε συνδυασμό με κορτικοστεροειδή. Αυτό θα σας επιτρέψει να εξαλείψετε γρήγορα τον πόνο και να μειώσετε τη φλεγμονώδη διαδικασία. Αλλά ο αποκλεισμός μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από εξειδικευμένο υγειονομικό προσωπικό σε ειδικά προετοιμασμένο δωμάτιο. Η εκτέλεση τέτοιων διαδικασιών στο σπίτι δεν εμφανίζεται.
θεραπεία άσκησης
Κατά τη διάγνωση της κοξάρθρωσης, η τακτική θεραπεία άσκησης είναι υποχρεωτική. Με τον ίδιο τρόπο όπως η φαρμακευτική θεραπεία, ένα σύνολο ασκήσεων θεραπείας άσκησης για κάθε ασθενή επιλέγεται ξεχωριστά, λαμβάνοντας υπόψη τον βαθμό καταστροφής της άρθρωσης του ισχίου, το επίπεδο φυσικής ανάπτυξης του ασθενούς, τη φύση των συνοδών ασθενειών (ιδιαίτερη προσοχή καταβάλλεται σε καρδιαγγειακές παθολογίες).
Χάρη στην καθημερινή θεραπεία άσκησης, μπορείτε:
- μειώστε τη σοβαρότητα του πόνου.
- αύξηση της κινητικότητας της άρθρωσης του ισχίου.
- μείωση του κινδύνου μυϊκής ατροφίας.
- εξαλείψτε τους σπασμούς των μυών του μηρού.
- ενεργοποιεί την κυκλοφορία του αίματος και ως εκ τούτου βελτιώνει τη διατροφή της πάσχουσας άρθρωσης.
Όλες οι ασκήσεις πρέπει να εκτελούνται ομαλά, αποφεύγοντας απότομες κινήσεις και τραντάγματα. Αλλά εάν εμφανιστεί πόνος κατά τη διάρκεια της θεραπείας άσκησης, θα πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνήσετε με το γιατρό σας για να διορθώσετε το επιλεγμένο σύμπλεγμα ή να πραγματοποιήσετε εκ νέου διάγνωση για να αποκλείσετε την εξέλιξη της νόσου και την ανάγκη για επέμβαση.
Φυσιοθεραπεία
![SWT φυσιοθεραπεία για τη θεραπεία της αρθρώσεως της άρθρωσης του ισχίου](/images/άρθρα/822/SWT%20φυσιοθεραπεία%20για%20τη%20θεραπεία%20της%20αρθρώσεως%20της%20άρθρωσης%20του%20ισχίου.jpg)
Η ολοκληρωμένη θεραπεία της κοξάρθρωσης περιλαμβάνει μαθήματα φυσικοθεραπευτικών διαδικασιών που έχουν αντιφλεγμονώδη, αναλγητική, αποσυμφορητική και τονωτική δράση στον οργανισμό. Ως εκ τούτου, πιο συχνά οι ασθενείς συνταγογραφούνται 10-15 διαδικασίες:
- θεραπεία υπερήχων?
- ηλεκτροφόρηση;
- UVT;
- μαγνητοθεραπεία;
- θεραπεία με λέιζερ κ. λπ.
Πρόσφατα, το plasmolifting χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως μέρος της συντηρητικής θεραπείας της κοξάρθρωσης, η οποία μπορεί να αυξήσει σημαντικά την ταχύτητα της αναγέννησης του υαλώδους χόνδρου. Η ουσία της διαδικασίας είναι η εισαγωγή στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου καθαρισμένου πλάσματος αίματος, το οποίο λαμβάνεται με φυγοκέντρηση από το αίμα του ίδιου του ασθενούς.
Χειρουργική για την κοξάρθρωση
![Ενδοπροσθετική άρθρωσης ισχίου σε κόξαρθρο τελευταίου βαθμού](/images/άρθρα/822/Ενδοπροσθετική%20άρθρωσης%20ισχίου%20σε%20κόξαρθρο%20τελευταίου%20βαθμού.jpg)
Εάν ένας ασθενής διαγνωστεί με κόξαρθρο 3ου βαθμού, ενδείκνυται για χειρουργική επέμβαση, αφού οι συντηρητικές μέθοδοι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ήδη ανίσχυρες. Δυστυχώς, τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά συχνές σήμερα, καθώς ένας πολύ μεγάλος αριθμός ασθενών αναζητούν ιατρική βοήθεια όταν δεν αντέχουν άλλο τον πόνο ή έχουν σοβαρούς κινητικούς περιορισμούς που τους στερεί την ικανότητά τους να εργάζονται και να κινούνται ανεξάρτητα.
Η έγκαιρη χειρουργική επέμβαση μπορεί να εξαλείψει πλήρως αυτές τις διαταραχές και να αποκαταστήσει την ικανότητα του ασθενούς να κινείται κανονικά, βελτιώνοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής του. Οι ενδείξεις για την εφαρμογή του είναι:
- σημαντική μείωση του αρθρικού χώρου κατά περισσότερο από 80%.
- η παρουσία έντονου πόνου στην άρθρωση του ισχίου, ο οποίος δεν μπορεί να εξαλειφθεί.
- έντονες διαταραχές κινητικότητας?
- κάταγμα του αυχένα του μηριαίου.
Το χρυσό πρότυπο για τη θεραπεία της σοβαρής κόξαρθρωσης, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων, είναι η αρθροπλαστική ισχίου. Η επέμβαση αυτή περιλαμβάνει την αντικατάσταση μιας κατεστραμμένης άρθρωσης ισχίου με τεχνητή ενδοπρόθεση κατασκευασμένη από ανθεκτικά και ταυτόχρονα βιολογικά συμβατά υλικά. Η ενδοπροσθετική σάς επιτρέπει να αποκαταστήσετε πλήρως τη λειτουργικότητα της άρθρωσης του ισχίου, να εξαλείψετε τον πόνο και να επιστρέψετε ένα άτομο σε μια πλήρη ενεργό ζωή.
Η ουσία αυτού του τύπου χειρουργικής επέμβασης είναι η εκτομή της κεφαλής του μηριαίου και ενός μικρού θραύσματος του λαιμού της. Επίσης, ο χειρουργός θα χρειαστεί να προετοιμάσει την επιφάνεια της κοτύλης για την εγκατάσταση της ενδοπρόσθεσης, δηλαδή να αφαιρέσει όλα τα σχηματισμένα οστεόφυτα και να επιτύχει τη μέγιστη αποκατάσταση του φυσιολογικού σχήματός της. Μετά από αυτό, τοποθετείται ενδοπρόθεση επιλεγμένου τύπου, η οποία στερεώνεται με ειδικό τσιμέντο (κατά προτίμηση για τη θεραπεία ηλικιωμένων) ή με τρόπο χωρίς τσιμέντο. Στην τελευταία περίπτωση, η ενδοπρόθεση έχει ένα ειδικό σπογγώδες τμήμα σε επαφή με οστικές δομές. Η στερέωσή του στην κοτύλη παρέχεται από τη βλάστηση του οστικού ιστού μέσω του σπόγγου.
Για κάθε ασθενή, το είδος της αρθροπλαστικής επιλέγεται ξεχωριστά. Η πιο αποτελεσματική είναι η ολική αρθροπλαστική, η οποία περιλαμβάνει την πλήρη αντικατάσταση ολόκληρης της άρθρωσης του ισχίου, δηλαδή του αυχένα και της κεφαλής του μηριαίου οστού, καθώς και της κοτύλης.
Εάν ο ασθενής έχει τη διατήρηση του φυσιολογικού υαλώδους χόνδρου στην επιφάνεια της κοτύλης, μπορεί να υποβληθεί σε μερική αρθροπλαστική με αντικατάσταση μόνο της κεφαλής του μηριαίου και/ή του λαιμού. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ενδοπροθέσεις διαφορετικών σχεδίων: μονοπολικές και διπολικές.
Το μόνο μειονέκτημα της αρθροπλαστικής μπορεί να θεωρηθεί η ανάγκη αντικατάστασης της εγκατεστημένης ενδοπρόσθεσης μετά από 15–30 χρόνια.
Μετά την αντικατάσταση της ενδοπρόσθεσης, οι ασθενείς υποβάλλονται σε αποκατάσταση, η διάρκεια της οποίας εξαρτάται από το ρυθμό αποκατάστασης των ιστών. Ως μέρος της αποκατάστασης, συνταγογραφείται θεραπεία άσκησης, φυσιοθεραπεία και θεραπευτικό μασάζ.
Πριν από την εμφάνιση των σύγχρονων ενδοπροθέσεων, σε ασθενείς με κοξάρθρωση βαθμού 3 συνταγογραφούνταν οστεοτομία ή αρθρόδεση. Σήμερα, αυτές οι τεχνικές χρησιμοποιούνται όλο και λιγότερο, καθώς έχουν μια σειρά από μειονεκτήματα. Έτσι, η αρθρόδεση περιλαμβάνει τη στερέωση των οστικών δομών της άρθρωσης του ισχίου με μεταλλικές πλάκες. Ως αποτέλεσμα, το σύνδρομο του πόνου εξαλείφεται εντελώς, αλλά η άρθρωση χάνει εντελώς την κινητικότητά της. Έτσι, μετά την αρθρόδεση, ο ασθενής μπορεί μόνο να στέκεται, αλλά δεν μπορεί πλέον να περπατήσει ανεξάρτητα λόγω της έλλειψης κίνησης στην άρθρωση του ισχίου. Επομένως, σήμερα η αρθρόδεση πρακτικά δεν πραγματοποιείται.
Η οστεοτομία περιλαμβάνει την εκτέλεση ενός τεχνητού κατάγματος του μηριαίου οστού με τέτοιο συνδυασμό θραυσμάτων οστού που θα μειώσει το φορτίο στην προσβεβλημένη άρθρωση του ισχίου. Αλλά η επέμβαση δίνει μόνο βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα και στο μέλλον εξακολουθεί να προκύπτει η ανάγκη για αρθροπλαστική.
Έτσι, η κοξάρθρωση της άρθρωσης του ισχίου είναι μια αρκετά επικίνδυνη ασθένεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία. Μειώνει σοβαρά την ποιότητα ζωής και στερεί από ένα άτομο την ικανότητα εργασίας. Αλλά αν δώσετε προσοχή στα πρώιμα σημάδια της παθολογίας και λάβετε έγκαιρα συμβουλές από έναν ορθοπεδικό, μπορείτε να επιβραδύνετε την εξέλιξή της και να επιτύχετε σημαντική βελτίωση στην ευημερία. Αλλά με την ήδη τρέχουσα κοξάρθρωση, μπορεί να υπάρξει μόνο μία λύση - η αρθροπλαστική. Ευτυχώς, αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμη και με σοβαρές εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές και να αποκαταστήσει πλήρως την κανονική λειτουργία της άρθρωσης του ισχίου.